be name kasi ke ashk ra afrid ## ta sarzamine vaseeye eshgh atash nagered
|
{ کیا }
عشق اول مهربونم سرت رو بزار رو شونم عشق اول مهربدنم چتر موهات سایه بونم عشق اول آفرینم دستت رو بزار تو دستام عشق اول بهترینم بوی تو رو داره نفسهام عشق اول عشق آخر در کنارم تو رو دارم تو رو دارم تو رو دارم پس چرا چشم انتظارم عشق اول عشق آخر نکنه خوابم دوباره نکنه تنهام بزاری بشه قلبم پاره پاره نکنه هنوز نگفتم که چقدر عاشقت هستم نکنه هرگز ندونی که تو رو من میپرستم نکنه هرگز ندونم راز اون ناز نگات رو نکنه هرگز نخونم شعر غمگین چشات رو |
دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است ...
تمام راه به یک چیز فکر می کردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم می برد
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود
چه دره های عجیبی
و اسب ‚ یادت هست
سپید بود
و مثل واژه پاکی ‚ سکوت سبز چمنزار را چرا می کرد ؟
و بعد غربت رنگین قریه های سر راه
و بعد تونل ها
{ کیا }
دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمی رهاند !!
{ کیا }
و فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد
نگاه مرد مسافر به روی میز افتاد
چه سیبهای قشنگی
حیات نشئه تنهایی است
و میزبان پرسید
قشنگ یعنی چه ؟
قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال !
{ کیا }
و عشق تنها عشق
ترا به گرمی یک سیب می کند مانوس...
و عشق تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد ...
مرا رساند به امکان یک پرنده شدن..........
ادامه مطلب قشنگتره
خواست از من که :
ببخشم هر آنکه را که در حقم بدی کرده...
گـــفـــتـــم:
سخت است زدودن چنین کینه هایی از دلم !
گـــفـــت:
این بدی ها که در حقت روا شده،
از برای این است که تو پاک شوی،
نه این که در کینه و تصمیم انتقام غرق شوی
گـــفـــت:
از بخشیدن به چیزی دست میابی
که از هیچ راهی نمیتوانی آن را به دست آوری
چیزی برای گفتن نداشتم ...
جز اینکه تمام سعیم را میکنم که ببخشم و دوست داشته باشم ...
(کیا)
چه زیباست بخاطر تو زیستن
وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛
وچه تلخ وغم انگیز است، دور از توبودن، برای تو گریستن؛
و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ ایکاش می دانستی بدون تو،
مرگ گواراترین زندگیست؛ بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت،
زندگی چه تلخ وناشکیباست. ایکاش می دانستی مرز خواستن کجاست.
(ـکیا)
از چشای تو بعید بود که منو تنها بذارن
از چشای تو بعید بود که بگن دوسم ندارن
تو نگاه تو می خوندم که شدم تموم دنیات
از نگاه تو بعید بود که تو چشام اشک بیارن
بعد اون همه ترانه ، خنده های عاشقانه
نمی دونم چی عوض شد که شدیم پر از بهانه
حس من همیشه این بود که واسم یه سر پناهی
کاشکی از اول می گفتی : عزیزم در اشتباهی !
از چشای تو بعید بود که منو به یاد نیارن
بگن عاشقن ولی بعد خیلی آسون کم بیارن
بعد اون همه ترانه ، خنده های عاشقانه
نمی دونم چی عوض شد که شدیم پر از بهانه
دیگه حس سگی رو...
که زیر ضربه هایی فولادی...
که همه ناشی از ترحم هستن...
توسط حیوونایی که خودشون رو نمی شناسن...
ولی در جسم یک انسان...
تو زندان انفرادی هستند رو...
می تونم حس کنم....
می ترسم...
در یک مرداب کوچک قطرهای به قطره دیگر گفت:
اگر روزی باران مرا به دریا پیوندداد تو هم قول بده من را فراموش نکنی و همراهم بیایی...
روزها سپری شدند...
عاقبت در یک شب بارانی آن قطره به دریا رسید و رفت تا به ماهی ها بپیوندد اما قطره دیگر برای نجات جان مرداب برای همیشه همان جا ماند و همبازی غوکان شد...
بد نگوئيم به مهتاب اگر تب داريم
( ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين ،
مي رسد دست به سقف ملكوت .
ديده ام ، سهره بهتر مي خواند .
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است .
گاه در بستر بيماري من ، حجم گل چند برابرشده است .
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس . )
و نترسيم از مرگ
مرگ پايان كبوتر نيست .
مرگ وارونه يك زنجره نيست .
مرگ در ذهن اقاقي جاري است .
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد .
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد .
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان .
مرگ در حنجره سرخ ـ گلو مي خواند .
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است .
مرگ گاهي ريحان مي چيند .
مرگ گاهي ودكا مي نوشد .
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد .
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پر از اكسيژن مرگ است . )
در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپرهاي صدا مي شنويم .
*****
پرده را برداريم :
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد .
بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند .
بگذاريم غريزه پي بازي برود .
كفش ها را بكند . و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد .
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند .
چيز بنويسد و
به خيابان برود .
ساده باشيم .
ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت .
*****
كار ما نيست شناسايي (( راز )) گل سرخ .
كار ما شايد اين است
كه در (( افسون )) گل سرخ شناور باشيم .
پشت دانايي اردو بزنيم .
دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم .
صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم .
هيجان را پرواز دهيم .
روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم .
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي (( هستي )) .
ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم .
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم .
نام را باز ستانيم از ابر ،
ازچنار ، از پشه ، از تابستان .
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم .
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم .
*****
كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم
عشق
